گرچه در روایت آمده است:«قولوا لا اله الاّ الله تفلحوا»(1) اما مراد از آن تنها حرکت زبان نیست، بلکه عقیده به توحید است.

کلمه «تفلحوا» از واژه «فلاحت» به معنای رستن است و به کشاورز فلاّح گویند زیرا وسیله رستن دانه را فراهم می‌کند.

برای رستن دانه از زیر خاک، سه مرحله لازم است:

1- ریشه خود را در عمق خاک فرو کند.

2- مواد غذایی لازم را جذب کند.

3- مانع بالای سر خود را کنار بزند تا به فضای باز برسد.

انسان نیز اگر بخواهد به فضای باز توحید برسد باید عقاید خود را به استدلال و منطق عمیق بند کند، از تمام امکانات موجود برای رشد خود بهره گرفته و جذب کند، موانع رشد را نیز از خود دفع کند. پس رستگاری در گرو عمق بخشیدن و تلاش و حرکت در مسیر الهی است.

پی نوشت:

1- بحارالانوار، جلد18، صفحه202.

پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) با مسلمانان در مسجد بودند. هنگام نماز بود، ولی آن روز بلال حبشی نبود تا اذان بگوید، همه در انتظار آمدن او بودند، سرانجام بلال به مسجد آمد.

پیامبر(صلی الله علیه وآله وسلم) به او فرمود: چرا دیر آمدی؟

بلال گفت: به سوی مسجد می‌آمدم. از کنار در خانه حضرت زهرا(سلام الله علیها) عبور می‌کردم که دیدم فاطمه زهرا(سلام الله علیها) حسن(علیه السلام) را به زمین گذاشته و کودک گریه می‌کرد و خود حضرت مشغول آسیا کردن بود.

عرض کردم: یکی از این دو کار را به عهده من بگذار، هر کدام را که دوست داری، نگه‌داری کودک یا دستاس؟

فرمود: من نسبت به پسرم، مهربان‌تر هستم.

او به نگه‌داری کودک پرداخت و من به دستاس(آسیا کردن) مشغول شدم. همین باعث دیر آمدن من به مسجد شد.

رسول اکرم(صلی الله علیه وآله وسلم) برای بلال دعا کرد و فرمود: «رَحِمتَها رَحِمَکَ اللهَ؛ نسبت به فاطمه (سلام الله علیها) مهربانی کردی، خداوند به تو مهربانی کند».(1)

پی نوشت:

مجموعه ورّام، جلد2، صفحه230.

عیسی(علیه السلام) به شاگردان خود فرمود:

حکایت دنیا همچون یک پل است، پس از آن عبور کنید و به آباد کردن آن سرگرم نشوید و سپس گفت: کدام یک از شما بر روی موج دریا خانه می‌سازد؟

خانه دنیا چنین است، آن را جایگاه ابدی خود نگیرید.

حضرت فاطمه(سلام الله علیها)

دختر گرامی پیامبر اسلام، در روز بیستم جمادی الثانی سال پنجم بعثت در شهر مکه از همسر گرامی رسول خدا، حضرت خدیجه، متولد شد. نام اصلی آن حضرت فاطمه است و به صدیقه، مبارکه، طاهره، زکیه، راضیه، مرضیه، محدثه، و زهرا نیز نامیده می‌شوند. آن حضرت در دامان پیامبر گرامی اسلام پرورش یافت و صاحب مدارج بالای علم و فضیلت و اخلاق گردید. ایشان به حدی وصف ناپذیر، مورد علاقه پدر گرامی خود بود. پیامبر به احترام ایشان از جا برمی‌خاست و دست ایشان را می‌بوسید و می‌فرمود: «فاطمه پاره تن من است. هر که او را بیازارد، مرا آزرده است. و هر که مرا بیازارد، خدا را آزرده است.»
آن حضرت در شب پنجشنبه بیست و یکم ماه محرم از سال سوم هجرت با حضرت علی(علیه السلام) ازدواج کرد و طبق روایات مکرر، این ازدواج به امر خدا واقع شده است. آن حضرت همسر گرامی امام اول شیعیان و مادر امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) است. امام حسن(علیه السلام) در نیمه ماه مبارک رمضان سال سوم هجری و امام حسین(علیه السلام) در سوم شعبان سال چهارم هجری از مادر متولد شدند. پیامبر در شأن ایشان فرمودند: «حضرت امام حسن و امام حسین(علیهم السلام) بهترند از جمیع اهل زمین بعد از من و بعد از پدر خود، و مادر ایشان بهترین زنان اهل زمین است. با این حال بعد از وفات پدر، ایشان از سوی منافقان مورد اذیت و آزار زیاد واقع شدند، و این در حالی بود که حضرت فاطمه برای دفاع از حریم امامت و ولایت مبارزه کردند و در نهایت جان خود را نیز در این راه فدا کردند و در حالیکه فقط 18 سال از سن مبارکشان گذشته بود، در اثر ضربات وارده به بدن و فشار وارده در میان درب خانه، بستری شدند و سپس به شهادت رسیدند. بر اساس روایات متعدد، خود حضرت فاطمه تصمیم گرفته بودند که قبرشان مخفی بماند و به همین دلیل بود که علی بن ابیطالب(علیه السلام) حضرت فاطمه را در تاریکی شب به خاک سپرد و قبرش را مخفی نمود. و برای اینکه دشمنان نتوانند موضع حقیقی قبر را تشخیص دهند صورت چهل قبر تازه در مدینه احداث کرد تا کاملاً در اشتباه واقع شوند. گر چه خود حضرت علی(علیه السلام) و فرزندان حضرت زهرا(سلام الله علیها)، جایگاه دفن ایشان را می‌دانستند ولی سفارش‌های فاطمه(سلام الله علیها) در مورد اخفاء قبر به طوری جدی و مؤکد بود که هیچ یک از آنان حاضر نشدند آن را معرفی کنند حتی کاری نکردند که از آثار و قرائن موضع قبر شناخته شود. ائمه اطهار(علیهم السلام) هم یقیناً از موضع قبر مطلع بودند ولی اجازه نداشتند که این سر الهی را آشکار سازند.

امام صادق(علیه السلام) فرمود: خداوند توسط یکی از پیامبرانش، این پیام را به مردم رساند:

«هر مردمی که در راه اطاعت من باشند و در آن حال به آنها وسائل خوشی و رفاه را بدهم، سپس آنها از آنچه دوست دارم(اطاعت) به آنچه ناپسند دارم(گناه) منتقل شوند، آنها را از آنچه دوست دارند به آنچه ناپسند می‌شمرند منتقل می‌سازم، و اگر بر اثر نافرمانی من گرفتار بلا گردند، و سپس از آنچه ناپسند دارم به آنچه دوست دارم(از گناه به اطاعت) گرایند، آنها را از آنچه نمی‌خواهند به آنچه دوست دارم منتقل می‌کنم.

و هر مردمی که از من نافرمانی کنند و به سختی افتند، سپس از گناه به اطاعت منتقل شوند، آنها را به آنچه دوست دارند منتقل کنم، رحمت من بر خشم من پیشی گرفته است، پس از رحمت من نا امید نباشید، زیرا گناهی را که می‌آمرزم نزد من بزرگ نمی‌نماید، و به آنها بگو با عناد و لج‌بازی در معرض خشم من نیایند و دوستانم را سبک نشمارند، زیرا هنگام خشم، هیبت‌هایی دارم که هیچ یک از مخلوقم تاب مقاومت آن‌را ندارد.»(1)

پی‌نوشت:

1- اصول کافی، جلد2، باب الذنوب، حدیث25.