سروان شیرودی یک خلبان هوانیروز بود و انسانی همیشه آماده شهادت. به یکی از برادران که از دوستان قدیمی‌اش و از روحانیون متعهد کرمانشاه است گفته بود، فلانی بیا یک خداحافظی از روی خاطر جمعی با تو بکنم، زیرا می دانم که باید شهید بشوم .

این برادرمان گفته بود که خدا کند حفظ بشوی و خدمت کنی. گفته بود نه، شهید کشوری را در خواب دیدم که به من گفت:

شیرودی یک عمارت خیلی خوبی برایت گرفته ام، باید بیایی توی این عمارت بشینی، لذا می دانم که رفتنی هستم. به یکی از برادران هم گفته بود که دعا کن تا شهید شوم، از بعضی جریانات سیاسی دلم گرفته است. درگیریهای سیاسی، این جوان مؤمن را بسیار آشفته و ناراحت کرده بود.

مقام معظم رهبری

شهید عبدالنبی یحیایی

تولد: 1342 - روستای تنگ ارم برازجان بوشهر

شهادت: 1362/5/8 - منطقه عملیاتی حاج عمران

محل دفن: قبرستان روستای تنگ ارم

9سالی بود که خاکش کرده بودیم. همون جنازه‌ای که 18روز توی ارتفاعات کردستان مونده بود. تازه بعد از 28روز که برای دفن آوردنش، تغییری که نکرده بود هیچ، بوی خوشی هم می‌داد.

بارون زده بود و قبرش رو خراب کرده بود باید تعمیرش می‌کردیم.

سنگ قبرش رو برداشتیم. زیر سنگ خالی شده بود. دیواره های قبر و سنگ لحد بهم ریخته بود. برادر و پسرم رفتند توی قبر. جنازه سالم بود. نمی شد کاری کرد باید می آوردنش بیرون. وقتی خواستند جنازه رو بدند بالا، دست هر دوشون خونی شد.

اینارو پدرش می گفت. با همون لهجه بوشهری ادامه داد: «شبا که از بیرون می اومد تا دیر وقت می نشست زیر نور چراغ فانوس، می خوند و می نوشت. بهش می گفتم: «بابا خسته کاری، برو بخواب. برای چی خودتو اذیت می کنی؟»

می گفت:

«بابا می خوام خوندن و نوشتن یاد بگیرم روضه خون امام حسین(علیه السلام) بشم.»

آخرش به آرزوش رسید. محرم که می‌شد مردم رو جمع می کرد براشون نوحه می خوند، روضه می خوند.

عبدالنبی هرچی داره از امام حسین(علیه السلام) داره...»

روزنامه رسالت در تاریخ 1371/8/4 خبر این واقعه را منتشر کرده و تاریخ وقوع آن را 1371/7/19 عنوان کرده است.

شهید حسین نیکوصحبت

گردان تخریب لشکر 17 علی بن ابیطالب(علیه السلام)

نام پدر: رضا

تولد: 1349 - قم

شهادت: 1365/10/4 کربلای 4 - شلمچه

محل دفن: گلزار شهدای علی بن جعفر قم - قطعه 12 ردیف 8 شماره 73

تا نشستیم روی موتور، حسین گفت: روضه بخون. هرچی بهونه آوردیم؛ زیر بار نرفت. گفت: حسین! من چند شب دیگه مهمون امام حسین(علیه السلام) هستم. می خوام به آقا بگم: همه جا برات گریه کردم. شب، روز، صبح، ظهر، خلوت، جلوت، توی سنگر، حسینیه، پشت خاکریز، پشت ماشین؛ فقط مونده روی موتر گریه کنم.

قسمم داد که براش روضه بخونم. یه سلام دادم به امام حسین(علیه السلام) و یه خط شعر برای حضرت علی اکبر(علیه السلام) خوندم؛

روضه من تموم شده بود ولی حسین داشت گریه می کرد. رسیدیم به اردوگاه شهدای تخریب؛ هنوز گریش تموم نشده بود. چند دقیقه ایستادیم تا گریش بند اومد...

چند شب بعد مهمون امام حسین(علیه السلام) شد همونطور که گفته بود...

راوی: حاج حسین کاجی از گردان تخریب لشکر 17 علی بن ابیطالب (علیه السلام)