روز سرد زمستانی، در بیرون شهر، بر فراز کوه‌های نزدیک، کوه پیمایی می‌کردم. در مسیر خود گنجشک‌هایی را دیدم که روی برکه‌ای یخ بسته، نشسته‌اند و می‌کوشند تا با سوراخ کردن لایه یخ، آب بخورند، ولی همه این تلاش‌ها، بر اثر ضخامت یخ، بی‌اثر بود.

ناگهان دیدم که یکی از گنجشک‌ها به روی یخ خوابید. گمان کردم که آسیب دیده است، ولی طولی نکشید که از جای خود برخاست و گنجشک دیگری به جای او خوابید. پس از چند لحظه، گنجشک دومی برخاست، گنجشک سوم به جای او خوابید. این روش را هم چنان ادامه دادند. معلوم شد هر گنجشکی با بدن گرم خود، لحظه‌ای روی یخ می‌خوابید تا یخ را آب کرده و نازک‌تر شود. سرانجام با نوک‌های خود سوراخی ایجاد کردند و به آب دست یافتند.(1)

پی نوشت: نشانه‌هایی از او، ج2، ص155.